Haftowane rzeczy do kościoła.
Z pewnością zdajemy sobie sprawę, że duszpasterze mają ogromny wachlarz ubiorów specjalnych na jakąkolwiek okazję. Producent szat liturgicznych nie ma lekkiej pracy, dlatego że różnorodność oraz kolorystyka wyrobów powodują, że nigdy się nie nudzą. Można sobie zadać pytanie, jaki jest cel tak różnorodnej garderoby osób duchownych? Przede wszystkim strój pozwala określić funkcję jaką pełni kapłan. Jednak najistotniejszym zadaniem szat liturgicznych jest podkreślenie ważności danej liturgii.
Mówiąc o welonie w kościele rzymskokatolickim prawdopodobnie spotkamy się z dwiema całkiem różnymi definicjami. Pierwsza z nich odnosi się do welonu, który wchodzi w skład bielizny kielichowej. Jest to ostatnie zewnętrze okrycie kielicha i przeważnie jego kolor odpowiada danemu dniu liturgicznemu. Druga definicja dotyczy welonu liturgicznego. Dawniej welon liturgiczny zwane były tuwalniami, niemniej jednak ich zastosowanie nie zmieniła się od wieków. Duszpasterze lub diakoni używają tego rodzaju welona do przenoszenia monstrancji lub w czasie posługi przy mitrze lub pastorale.
Kościół rzymskokatolicki przez masę stuleci kroczył przez różne etapy, nawet czasem całkiem krwawe. Jednakże chciałbym skoncentrować się nad ołtarzem i jego ewolucjom w czasie tylu wieków. W okresie romańskim ołtarze budowane były nie tylko w prezbiterium, ale w dodatku w nawach bocznych. Z reguły zwykłe obrusy haftowane wystarczały do tego, aby właściwie przygotować taki ołtarz do przeprowadzenia modlitw bądź mszy. Ciekawym epoką jest renesans, gdzie konstruowano ołtarze baldachimowe. Zgodnie z charakterem tego okresu, można przy takim ołtarzu odnaleźć wiele rzeźb oraz obrazów. Po drugim Soborze Watykańskim duszpasterze katoliccy wszystkie obrzędy prowadzą twarzom do wiernych, jednak w kościołach protestanckich, księża nadal odprawiają nabożeństwa tyłem do ludzi.